Een Wildernistocht naar een nieuw begin

Ik ben verwilderd – en heb de Liefde herontdekt

Wildernistocht Ardennen, mei 2025

Leontien Braakman

Het klinkt misschien gek, maar wat ik hierboven schrijf is waar - en het is heerlijk. Een herontdekking en een verademing. Hoe kan het toch dat ik soms uit het oog verlies dat de natuur zo'n helende werking op me heeft? Dat me 'behelpen' of het 'moeten stellen' zonder al te veel comfort, en vooral: offline zijn, me enorm goed doet?

Buiten zijn, me inspannen, vies worden, het koud hebben of heel warm, op elkaar aangewezen zijn of juist totaal op mezelf: Ik ga er helemaal van 'aan'. Begrijp me niet verkeerd, ik houd van mijn leven. Maar ik zit wel veel binnen. Mét dat mobieltje dat me te vaak in de greep houdt (of ik het mobieltje eigenlijk). Terwijl: Mijn binnenwereld houdt van buiten!

Ik ging dus met collega Huib Beerda op Wildernistocht in de Ardennen. Back to Basic, net even buiten ieders comfortzone, zonder de verplichtingen, verantwoordelijkheden en afleidingen van alledag de natuur in. Met de vraag: Wat is mijn eigen natuur?

Na het recente overlijden van mijn moeder rees die vraag weer in me op. Hoe zo'n verlies toch alles op z'n kop kan zetten, of in een nieuw daglicht!

En hoe toepasselijk dat we de dagtochten liepen in het teken van het Indiaanse Medicijnwiel, ofwel 'Cycle of life'. Met een start naar het Oosten, die gaat over (weder)geboorte en schepping - ik moet mezelf tenslotte herontdekken. Dan naar het Zuiden, het tot bloei komen en ook de richting van passie en conflict (de puberteit - waarin ik trouwens met mijn moeder behoorlijk in de clinch lag). Vervolgens naar het Westen voor reflectie, wijsheid en loslaten wat mij niet meer dient. Ten slotte de weg naar het Noorden, van afscheid, de dood, de 'spirit world' en integratie.

Al heb ik die laatste nacht niet, zoals de deelnemers, alleen onder een zeiltje in het bos doorgebracht, deze week in de wildernis heeft me geholpen afscheid te nemen van dat wat er tussen mij en mijn moeder in stond tijdens haar aardse bestaan. Onze persoonlijkheden botsten behoorlijk. We moesten blijven zoeken naar hoe we contact konden houden. Het ging eenvoudigweg niet vanzelf.

Maar het is de Liefde die ons steeds opnieuw deed beginnen. Ondanks alles. De Liefde die ons verbindt, die er als een grondtoon altijd is geweest.

Innig dankbaar ben ik voor deze ontdekking. Kennelijk leidde mijn Wildernistocht me naar dit punt. Zoals trouwens ook al mijn medereizigers vervuld en rijker huiswaarts keerden, via de poort van het Oosten: Een nieuw begin.

In 2026 weer!